غریبی

و پرنده عاشق بود

و آن عشق در وجودش

                عشق خواندن

                                          غروب پائیزی بوی هجرت داشت

    و اما هجرت... کوچه اجباری

              پرنده ناگزیر از کوچ

      نا گزیر از عشق

                                   این بار فریادش را در دل زمزمه می کند

  این پرنده مهاجر

                 همیشه عاشق پرواز

     حالا با بالی شــــــــــــــــکسته 

                                                               می خونه چه غمگین آواز

          توی یک هجرت جمعی

      بخوای دو جفت عاشق

                                روی شاخه های تنهای

شعری عاشقانه بود

                            صدای قشنگ بالش

                             تو فضای بی کران

                                              بهترین ترانه بود

                                                                    حالا تنها

                            حالا خســـــــــــــته

            با بالی از غم شکسته

                                                بی صدا تر از همیشه

                        با خودش تنها  نشسته

  با صدای غم گرفتش

                   شعر تنهای می خونه

      سوز غمگین صداشو  

                                        اونی کخ تنهاست می دونه

تقدیم به دختر زرین شهری

من پری کوچک غمگین را

 

                                          میشناسم در اقیانوس مسکن دارد

 

دلش را در یک نی لبک چوبین  

        

                                          مینوازدآرام آرام

 

                                                  پری کوچک غمگین

 

                                                 شب از یک بوسه میمیرد

 

                                                                وسحرگاه  از یک بوسه به دنیا می آید

 

 

تقدیم به دوست خوبم ستاره

 

 

مى دونى تنها ترين ستاره زندگى منى
چون تنها ترين فکر تنهايى منى
چون زيباترين لحظات زندگى منى
چون زيبا ترين روياى خواب منى
چون زيبا ترين خاطرات منى
چون عشق منى 
اما
هرگاه دلت هوايم را کرد، به آسمان بنگر و ستارگان را ببين که همچون دل من در هوايت مى تپند
من وقتى دلم برات تنگ مى شه چى كار كنم ؟دلم خيلى خيلى برات تنگ شده نمى دونم ديگه به كى بگم .

نگاهها

نگاهها

 

 

....

نگاهها چنگی به دل نمیزند

 

چشمها مرده

 

 

تورم احساس در دل کوچه پس کوچه های

 

این شهر جاری است

 

ضربان ضعیف فکرها

 

شنیده میشود

 

اینجا پرازبی باکی است

 

شهر در آب می سوزد...

 

کاش می شد سرنوشت را ...........از سرنوشت

و عشق آغاز شد

وقتي که ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم وقتي که ديگر رفت به انتظار آمدنش نشستم وقتي ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد من اورا دوست داشتم وقتي اوتمام شد من اغاز شدم و چه سخت است تنها متولد شدن مثل تنها زندگي کردن مثل تنها مردن

 

عشق نمي پرسه اهل کجايي ، فقط ميگه تو قلب من زندگي مي کني . عشق نمي پرسه چرا دور هستي فقط ميگه هميشه با من هستي . عشق نمي پرسه که دوستم داري فقط ميگه : دوستت دارم

 

دل شکسته

 

چقدر امروز من شکسته ام... می خوام از دست تو بگريم تا برسم به اوج ابرا... دیگه حتی چشمامم کم آوردن توی این هجوم اشکا...
می دونی؟! راحته مردن... اما وقتی موندی دیگه تو باید بجنگی...
چرا حتی لحظه ها سنگین شدن.؟! همون دقایقی که با تو حتی یه لحظه هم نبودن.
سینه ی سنگین و پر غصه ی من... پر بغضه... تو کجا و دستای خالی و سرد من کجا..؟!
هی ! بیا ! کوچه ی این دل تنگه اما خالی از صدای پات..سرده اما منتظر برای هرم گرمای نفسهات.
کاش می شد فقط خوبی ها و لحظه های خوب و پرخاطره با تو بمونه تو خاطرم.
اگه کوچت بی صدا بود... ولی تا دلت بخواد گریه های من پر فریاد بود و هق هق. من تنها من خسته... هر چی باشم عاشق تو... قلبمو با هر دو دستم می ذارم سر راهت.
یه روزی شاید بمونی با دلم. تا از همه خستگی هام هیچی نمونه، بدم به باد و بزنم فریاد.
شاید که تو تا همیشه باشی پیشم.
من تنها، من خسته، پر دردم، پر غصه.
می دونم که تو می تونی و فقط خودت می تونی دستامو تو دست بگیری ببری تا اوج ابرا.

قربانی عشق

 

       

میتوانم خودم را بازدارم از گریستن

با فشردن ، گزیدن لب هایم

میتوانم خودم را باز دارم از سوختن

با غلتیدن ، فرو خوردن بغضم

پس اکنون باید بغضم را فرو ببلعم ، خاموش و پنهان

انگار روحم تسلیم نخواهد شد به احساسم

پس اکنون ... پس اکنون

نباید بگریم

دور میشوم بی گریستن

راه میروم بی گریستن

حرف میزنم بی گریستن

....

...

چشم هایم چه الماسی اند امشب

روشنایی نور.. سوسوکنان در آبهای دیدگانم

و اشک های من..

صدای چیست؟

پنداری کسی در این نزدیکی می گریست؟؟!!

ااز دوست عزیزم ارکیده

 

مثل باران

 

خدايا كمكم كن ... 

 

كه من از همهمه ي هرزگي اين همه تبسم پوچ ،

 

 به فقدان باور كهنسال زيستن رسيده ام

 

كه من از پشت پرده هاي هميشه گريستن ،

 آسمان آفتابي دوست داشتن را ، چهار فصل ، باراني ديده ام

من از جنس شیشه ام

عشق یعنی دیوانگی

 

 

 

 

به کجا باید رفت؟.....ز که باید پرسید؟!!!

                  واژه عشق و پرستیدن چیست؟        

           جان اگر هست چرا در من نیست؟

             من که خود می دانم ..راه من راه فناست

                          قصه عشق فقط یک رویاست....

                                  اه ای راه سکوت...

                                     اه ای ظلمت شب....

                               من همان گمشده این خاکم...

                             به   خدا  عاشق  قلبی  پاکم.... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من و نقطه هایم

...

 

با همین سه نقطه ی کوچک

به پابوس سوالهای خاکستری رنگ سایه ها می روم

تا به نا گفته هایم بذر بی اعتمادی نپاشند.

می دانم

معنا کردن این سه نقطه

چقدر ذهن هاشور زده شان را مشغول می کند

خنده دار است

      برای تزیین جملاتمان از این سه نقطه  استفاده می کنیم

      و حتی از نفرینشان نمی ترسیم

      اما من –نه-.

      اختیاری نیست

       وقتی دست به دامان این سه نقطه می شوم،

       دستم عاجز می ماند،

       نردبان ذهنم کوتاهی می کند

      برای همین ستاره چیدن را به سقف بلند رویاهایم

      می سپارم و دخیل این نقطه می شوم.

      این سه نقطه یعنی ؛ سیر سکوت زندگی من

       شاید هم مسیر پر تلاطم حرفهای تو

       و شاید

      جاده های پر پیچ و خم نوشته های یک شاعر،وقتی که دل به دفترهای نیمه بازشان می سپاری تا یک     لحظه خودت را به دنیایشان راه بدهی.

حاشیه

حقیقت اینه

 

Helen keller says

the best &most beautiful things in the world

can not be seen nor touched but are felt in the heart

گراميترين و زيبا ترين در جهان،نه ديده ميشوند و نه لمس مي شوند

آنها را بايد تنها در دل لمس کرد

 

کالبد عروسکی

دیگه

 باور کردم اینرو که باید تنها بمونم تا دمه لحظه ی مردن شعر تنهایی بخونم

باز هم سفري ديگر
به قلمرو رؤيايي مبهم
كه با قدمهاي افسانه اي اش
پا در كفش خيالم مي گذارد
و با جاذبه ي كالبد عروسكي اش
چمدان افكار پريشانم را مي بندد
و دست خواب آرزوهايم را مي گيرد
و به دستان غريب فاصله ها مي سپارد
بي آن كه نشاني از مقصد بدهد
آرامشي بي پايان
و رمزي از سكوتش
موج تنهايي ام را
به آغوش مي كشد
و تار و پود و نژاد قيمتي اش
براي لحظه اي پادشاه ذهنم مي شود
اما گاهي
هجوم ترديد
نهال اميدم را مي خشكاند
و گاهي كندي زمان
تصويري از فصل انتظار مي كشد
قلب اين سفر
در پي يافتن تعبيري باشكوه مي تپد
تا با لمس محتواي طنين اندازش
گره دوستي با آشفتگي ها بگشايد
و آب خداحافظي
پشت سر آتش دلتنگي ها بريزد
تا به رهگذر عمر بفهماند
رؤياي من از نسل آزادي است.

 

میخوام برم

خداحافظ

 از اینجا که پر از غمه خسته شدم میخوام برم قلبمو که دادم به تو دیگه باید پپس بگیرم موندن هرگز

خداحافظ

یکی بود یکی نبود تو دنیا یه جوون خسته بود میون کلبه ی قلبش پسری نشسته بود روزها با طلوع خورشید پا میشد به یاد اون شبا از بوسه ی مهتاب سر میزاشت به خاک اون عسلی چشم عسلی پوست تنش پوست پری تپلی لپ تپلی شازده آقا یه گلپریتک و تنها دخترک با کوله بار غمها خودشو خواسته هاشو سپرد به موج دریا دیگه قلب یخ زدش بوسه مهتاب نمیخواست همه ی عشقو وجودش آرزوهاش همون بود همه ی بودو نبودش خواستنی هاش همون بود

فانوس مشکی

روزي دروغ به حقيقت گفت : مــــيل داري با هم به دريـــا برويم و شنـــا كنيم ، حقيقــت ساده لــوح پذيرفت و گول خورد . آن دو با هم به كنار ساحل رفتند ، وقتي به ساحل رسيدند حقيقت لباسهايش را در آورد . دروغ حيلــــه گـــر لباسهاي او را پوشيد و رفت . از آن روز هميشه حقيقت عــــريان و زشت است ، اما دروغ در لبــــــاس حقيقت با ظاهري آراسته نمايان مي شود

 

 

 

خلوتی غم انگیز

 

 

 

 

خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره ... به كسي توجه نمي كنه ... از كسي خجالت نمي كشه... مي باره و مي باره و... اينقدر مي باره تا آبي شه... ‌آفتابي شه...!!! کاش... کاش مي شد مثل آسمون بود... كاش مي شد وقتي دلت گرفت اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي... بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده

 

تقدیم به .....................................

اگه یکی رو دیدی که وقتی داری رد می شی بر می گردهنگات  

می کنه بدون براش مهمی.

 اگه یکی رو دیدی که وقتی داری میوفتی بر می گرده و با عجله

 

می یادسمت توبدون براش عزیزی.

 

 اگه یکی رو دیدی وقتی داری می خندی بر می گرده و نگات

 

 می کنه بدون واسش قشنگی.

 

 

 اگه یکی رو دیدی وقتی داری گریه می کنی بر می گرده و میاد

 

باهات اشک می ریزه بدون دوست داره.

 

اگه یکی رو دیدی وقتی داری با یکی دیگه حرف می زنی ترکت

 

می کنه بدون عاشقته.

 

 اگه یکی رو دیدی وقتی داری ترکش می کنی برات فقط سکوت

 

 می کنه بدون دیونته.

 

 اگه یکی رو دیدی که ازنبودنت داغون شده بدون براش همه چی

 

بودی.

 

 اگه یکی رو دیدی که یه روز از بی تو بودن می ناله بدون که بدونه

 

تو می میره.

 

 اگه یکی رو دیدی که بعد رفتنت لباس سفید پوشیده بدون که بدون

 

 تو مرده.

 

 اگه یه روز دیدیش که یه گوشه افتاده و یه پارچه سفید روش

 

 کشیدن بدون واسه  خاطرتومرده.

 

آخرین بوسه عشقانه

 

کی رود از خاطر من آخرین بوسه شبی در زیر باران؟

گرید به حالم کوه و درو دشت از این جدایی

 مینالد از غم این دل دمادم فردا کجایی

 سفر به خیر مسافر من گریه نکن به خاطر من

 باران میبارد امشب دلم غم دارد امشب

 آرام جان خسته ره میسپارد امشب

 در نگاهت مانده چشمم شاید از فکر سفر برگردی امشب

 از تو دارم یادگاری سردیه این بوسه را پیوسته بر لب

 قطره قطره اشک چشمم میچکد با نم نم باران به دامن

 بسته ای بار سفر را با تو ای عاشقترین بد کرده ام من

 رنگ چشمت رنگ دریا سینه ی من دشت غمها

زیر باران با تو بودم زیر باران با تو تنها

 این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سر من

 گفته ای شاید بیایی از سفر اما نمیشه باور من

 رفتنت را کرده باور التماسم را ببین در این نگاهم

 زیر باران گریه کردم بلکه باران شوید از جانم گناهم

وای از آنروزی که عاشق شوی

این یعنی چی؟

تقديم به بهترينم

تقديم به بهترينم

      

    

طرح چشمانت زمین محبت بود و من قانون جاذبه اش را وقتی سیب سرخ

دلم افتاد فهمیدم .....

  همیشه نگاه تو به دنبال کسیست که نگاهش در پی دیگریست.....

                                                  تقدیم به ناز نگاه نازنینم

در سکوتی مرگبار

دوباره تلخ می شوم ... می بارم ...
حسی شبیه تنهائی انتهای قلبم را می کاود .
از ته مانده ذهنم چیزی جز حسرت و افسوس باقی نمانده .... حسرت می خورم که چگونه ساده مجذوب تندیس شکسته ذهنی خالی شده ام .
از آسمان شفاف ذهنم چیزی جز ویرانه های شک و تردید باقی نمانده .
روی خاکستر خام خیالم می نشینم .
جامه سیاه درد بر تن و خاک حسرت بر سر.
به حجم در هم روزهایم می نگرم .
ترکیب خونابه و اشک و درد زیر آوار آرزوهای نقره ائیم که با دستان خودم به خاک سپردمشان.
وای بر من که اینگونه ساده به فریب هیچ دل بستم وای بر من که مهتاب آرزوهایم را به کورسوی نوری در انتهای جاده خیالاتم فروختم.
خدایا با کدامین دست ضریج نگاه دوباره عشق را دخیل بندم ؟ با کدامین سیلی به بی رنگی گونه هایم رنگ سرخ آبرو زنم ؟ که من در مقام پاکی عشق هیچ جز تفاله ی باورهای احمقانه ام ندارم.
خدایا من از عشق چه می دانم که در کوچه های هرزه ی شبگردیهای ذهنی سیاه به دنبال سرّ سرخش می گشتم؟ خدایا من از عشق چه می دانم ؟؟؟؟
اندوه صورتم را پشت لرزش بیمار گونه انگشتانم پنهان می کنم .
لبخندی تلخ می زنم.
کاغذهای تقویمم را پاره میکنم .
از من هیچ نمانده جز تصویری خالی.

تقدیم به دوست خوبم لیلا

 

اگه حتی بین ما فاصله یک نفسه

نفس منو بگیر

برای یکی شدن اگه مرگ من بسه

نفس منو بگیر.

بهت نمیگم

بهت نمي گم دوست دارم ولي قسم مي خورم دوست دارم

بهت نمي گم هر چي مي خواي بهت ميدم چون همه چيز من تويي

نمي خوام خواب تو ببينم چون تو خيلي خوش تر از خوابي

اگه يه روزي چشات پر اشك شده دنبال يه شونه گشتي كه گريه كني صدام كن بهت قول نميدم ساكتت كنم منم پا به پات گريه مي كنم

اگه دنبال خرابه مي گشتي تا تنفرتو توش خالي كني صدام كن قلبم تنها خرابه وجود توست

اگه يه روز صدات كردم كه بهت نياز دارم نگو كجايي فقط چشاتو رو هم بزارو يه لحظه به من فكر كن

اوج دلتنگی

آبی تر از آنيم كه بی رنگ بميريم از شيشه نبوديم كه با سنگ بميريم

تقصير كسی نيست كه اينگونه غريبيم شايد كه خدا خواست كه دلتنگ

بميريم

اشکهام بهونه دوری توست

تقدیم به کسی که خیلی جاش خالیه ولی من همیشه دوسش دارم...

در ندر اوج دلتنگي و دلشكستگي٬ هايت بي كسي و بغض٬ زماني كه همه فراموشت كرده اند و محبت و دوستي را از تو دريغ مي كنند٬ آن زمان كه دستي نمي بيني تا به ياريت بشتابد و شانه هاي خسته ات را پناهي باشد بدان كه هميشه گوش شنوايي منتظر شنيدن غصه هاي توست.

آرام غصه هايت را بگو.بغضها ي  كهنه و شكسته ات را در حضورش بشكن و از جاري شدن اشكهاي بي بهانه ات شرم نكن

عشق کاغذی

اينك دستی‌ست كه با تمام قدرت مرا به سوی ايمان به تقدير می‌راند. اينك، سرنوشت، همان سرافرازیِ ازلیِ خويش را پايدار می‌بيند. شايد، شايد كه ما نيز عروسك‌های كوكی يك تقدير بوده‌ايم ... نمی‌دانم ...

در آرزوی دیدن روی ماهت

دلتنگ دیدارت هستم اگر چه خودم از درون حصار تنهایی ام برایت مینویسم

از روزها و خاطرات خوشی سخن میگویم که تو انها را محو کر ده ای

از شروعی مینویسم که پایانی برای ان نیست

از ان همه دل بستگی ها دیوانگی ها ......

باور کن ای مهر بان من که تا ابد چشم به راه باز گشتت خواهم بود

من همان قایق شکسته بی بادبانم که ساحل را در پرتو نور فانوس محبت تو جستجو میکند

وبرای رسیدن به ساحل رهایی وبا تو بودن نه بیم ازامواج سرکش ونه ازطوفانهای سهمگین دارد

 

ميترسم از دل خود در کوچه ها خدايا مي نالم از شب سرد از انتظار يارا در اين سراي غربت روي مه ات نديدم در آن سراي جاويد صورتگرم به رويا روياي عاشقانه ام صداقتي ندارد مآواي عارفانه ام حقيقتي است.

عشق حقیقی

منتظر لحظه اي هستم که دستانت را بگيرم در چشمانت خيره شوم دوستت دارم را بر لبانم جاري کنم منتظر لحظه اي هستم که در کنارت بنشينم سر رو شونه هايت بگذارم....از عشق تو..... از داشتن تو...اشک شوق ريزم منتظر لحظه ي مقدس که تو را در اغوش بگيرم بوسه اي از سر عشق به تو تقديم کنم وبا تمام وجود قلبم و عشقم را به تو هديه کنم اري من تورا دوست دارم وعاشقانه تو را مي ستايم.